بخش چهارم: آسیب‌شناسی عالم ماوراء
ورود به عالم غیب و استفاده از ابزارهای ماورائی، بی‌شباهت به در دست گرفتن کنترل یک رآکتور هسته‌ای یا ورود به یک آزمایشگاه فوق‌پیشرفته نیست؛ همان‌قدر که این ابزارها می‌توانند بن‌بست‌شکن، شفابخش و معجزه‌آسا باشند، اگر بدون نقشه راه، بدون رعایت اصول ایمنی و با ناآگاهی مورد استفاده قرار گیرند، می‌توانند به شدت آسیب‌زا و ویرانگر شوند. ما در بخش‌های قبل دیدیم که خداوند مهربان چگونه درهای رحمت ملکوت را از طریق ادعیه، حرزها، سنگ‌ها، توسل و صدقه به روی ما باز کرده است. اما این جاده‌ی نورانی، پرتگاه‌های خطرناکی هم دارد.
متأسفانه، میل طبیعی انسان به حل سریع مشکلات و اشتیاق به کشف اسرار پنهان، باعث شده تا بازار سوءاستفاده، خرافات و انحرافات در این حوزه به شدت داغ باشد. از دعانویسان نادان و شیادانی که با نام دین، جیب مردم را خالی می‌کنند و ایمانشان را به بازی می‌گیرند، تا افرادی که در اثر استفاده‌ی غلط از این ابزارها دچار توهم، مسئولیت‌گریزی و ترس‌های بیمارگونه می‌شوند. عالم ماوراء، عالم دقت و ظرافت است. در اینجا، کوچک‌ترین لغزش در «نیت» یا «باور»، می‌تواند ما را از مسیر نورانیِ الهی خارج کرده و در دام تاریکی‌های شیطانی بیندازد. به همین دلیل، پیش از آنکه بخواهیم از هر ابزار ماورائی استفاده کنیم، نیازمند یک «آسیب‌شناسی» دقیق هستیم تا مرزهای باریکِ میان حقیقت و خرافه، و توحید و شرک را بشناسیم و با چشمانی باز در این مسیر قدم برداریم.
