تذکری بسیار مهم: اثر گناه جدید
تذکری بسیار مهم: اثر گناه جدید
در کنار تمام معیارهایی که برای تشخیص سحر و طلسم بیان شد، یک خطای راهبردی و بسیار خطرناک وجود دارد که پیش از هرگونه قضاوت درباره دخالت امور ماورائی، باید با دقت مورد بررسی قرار گیرد. انسان طبیعتاً تمایل دارد ریشه ناکامی‌ها و گره‌های کور زندگی‌اش را به عوامل بیرونی (مثل چشم‌زخم، سحر و شیاطین) نسبت دهد تا بار مسئولیت را از دوش خود بردارد؛ اما واقعیت این است که گاهی این گره‌های ناگهانی، هیچ ربطی به جادوی سیاه و طلسمات ندارند، بلکه بازتاب مستقیم اعمال و گناهان خود ما در عالم تکوین هستند.
نظام هستی، یک سیستم یکپارچه و هوشمند است که به شدت در برابر افعال انسان واکنش نشان می‌دهد. گاهی ورود یک گناه جدید، لقمه‌ای حرام، ظلمی پنهان به یک انسان ضعیف، یا قطع ارتباط با خویشاوندان (قطع رحم)، چنان سپر محافظتی انسان را می‌شکند که بلافاصله مشکلاتی ناگهانی، بی‌دلیل و ویرانگر وارد زندگی او می‌شود. این مشکلات از نظر ظاهری دقیقاً همان ویژگی‌های سحر (ناگهانی بودن و فقدان علت مادی) را دارند، اما درمان آن‌ها با هیچ حرز و دعای باطل‌السحری ممکن نیست، زیرا ریشه در درون خود فرد دارد.
امام رضا (علیه‌السلام) در کلامی بسیار دقیق و هشداردهنده، پرده از این قانون تکوینی برداشته و می‌فرمایند:
«كُلَّمَا أَحْدَثَ الْعِبَادُ مِنَ الذُّنُوبِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَعْمَلُونَ أَحْدَثَ اللَّهُ لَهُمْ مِنَ الْبَلَاءِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَعْرِفُونَ» (الكافي، ج، ص).
(هرگاه بندگان گناهان تازه‌ای به وجود آورند که پیش از آن انجام نمی‌دادند، خداوند نیز بلاهای تازه‌ای برای آنان به وجود می‌آورد که پیش از آن نمی‌شناختند.)
بنابراین، پیش از آنکه با مشاهده چند گره ناگهانی در کار یا سردی در روابط، به دنبال یافتن نشانه‌های سحر و طلسم باشیم، ضروری است یک «بازرسی درونی» و حسابرسی دقیق از اعمال اخیر خود داشته باشیم. باید از خود بپرسیم: آیا به تازگی خط قرمز جدیدی از احکام الهی را زیر پا نگذاشته‌ام؟ آیا حق‌الناسی بر گردنم نیامده است؟ در بسیاری از موارد، با شناسایی آن گناه جدید، توبه واقعی و جبران حق‌الناس، آن گره کور که گمان می‌رفت طلسمی سنگین است، به سادگی باز شده و آرامش به جریان زندگی بازمی‌گردد.
دام بزرگ: مراجعه به ساحران برای تشخیص و درمان
یکی از تلخ‌ترین اشتباهاتی که افراد در زمان مواجهه با این علائم مرتکب می‌شوند، مراجعه به فالگیرها، سرکتاب‌بازها و دعانویسان شیطانی برای «تشخیص» و «درمان» مشکل است. این افراد معمولاً با بیان جملاتی کلیشه ای (مثل: «یک زن چشم‌رنگی برایت سحر کرده») بذر بدبینی و کینه را در دل فرد می‌کارند و او را به ورطه شرک می‌کشانند و با درمان های وحشتناک آینده شما را تا لبه پرتگاه می برند
اهل‌بیت (علیهم‌السلام) به شدت مؤمنان را از مراجعه به این افراد برای تشخیص و درمان برحذر داشته‌اند. امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) در روایتی تکان‌دهنده می‌فرمایند:
«مَنْ مَشَى إِلَى سَاحِرٍ أَوْ كَاهِنٍ أَوْ كَذَّابٍ يُصَدِّقُهُ بِمَا يَقُولُ فَقَدْ كَفَرَ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ» (بحار الأنوار، ج، ص).
(هر کس به سوی ساحر، کاهن یا دروغ‌گویی برود و آنچه را که او می‌گوید تصدیق کند، قطعاً به آنچه خداوند بر محمد (ص) نازل کرده، کافر شده است.)
تشخیص و درمان صحیح، نه از طریق کاسبانِ تاریکی، بلکه از طریق بررسی دقیقِ علائم ذکر شده در روایات، رجوع به عقل و در نهایت پناه بردن به ریسمان محکم الهی (قرآن و ادعیه مأثور) امکان‌پذیر است که در بخش درمان به تفصیل به آن پرداختیم.