چرا این کتاب؟
- در دنیایی زندگی می‌کنیم که هر روز با ادعاهای عجیب، تجربه‌های مرموز و روایت‌های پرهیاهو روبه‌رو می‌شویم؛ از طلسم و سحر گرفته تا انرژی‌درمانی، فال، احضار، دعاهای خاص و ده‌ها پدیده‌ای که گاهی حقیقت و خیال را در هم می‌آمیزند. بسیاری از این موضوعات، در ظاهر شگفت‌انگیزند، اما همیشه این پرسش باقی می‌ماند که: کدام‌یک واقعی‌اند و کدام‌یک فقط در لباس راز و رمز، ذهن انسان را فریب می‌دهند؟
- «جلد دوم جادوی مدرن» دقیقاً برای پاسخ به همین پرسش نوشته شده است. این کتاب با زبانی روشن و نگاهی دقیق، تلاش می‌کند مرز میان خرافه، امر ماورائی الهی و امر ماورائی شیطانی را مشخص کند؛ مرزی که اگر درست شناخته نشود، انسان را در دام ترس، سوء‌برداشت و فریب می‌اندازد. نویسنده در این اثر، به‌جای آنکه فقط از عجایب و ادعاها بگوید، خواننده را به سفری آگاهانه می‌برد تا یاد بگیرد هر پدیده‌ای را با عقل، تجربه و معیارهای درست بسنجد.
این کتاب برای کسانی است که می‌خواهند پشت پرده بسیاری از باورهای رایج را ببینند؛ کسانی که نمی‌خواهند هر چیز ناشناخته‌ای را بپذیرند و نه هر امر عجیب را انکار کنند. «جلد دوم جادوی مدرن» دعوتی است به فهمی عمیق‌تر، نگاهی دقیق‌تر، و رهایی از هیاهوی فریبنده‌ای که گاهی به نام حقیقت عرضه می‌شود.
مقدمه
پیش از آنکه وارد هزارتویِ ادعاهای عجیب‌وغریبِ رمالان، دعانویسان و مدعیان انرژی‌های خاص بشویم، باید تکلیفمان را با واژه‌ی کلیدی «ماوراء» روشن کنیم و تا زمانی که ندانیم دقیقاً از چه چیزی حرف می‌زنیم، هر سایه‌ای در تاریکی می‌تواند ما را بترساند و هر فریبکاری می‌تواند خود را نماینده‌ی عوالم غیب معرفی کند.
ماوراء کجاست؟ (چیستیِ ماوراء در منطق این کتاب)
- وقتی کلمه‌ی «ماوراء» به گوش می‌رسد، ذهن بسیاری از افراد ناخودآگاه به سمت کهکشان‌های دوردست، عوالم جدا از ماده، یا عرصه‌ی دست‌نیافتنیِ ملکوت می‌رود. اما ماوراء در نگاهِ این کتاب، اصلاً به معنای یک دنیای موازی و دور از دسترس نیست. ماوراء به واقعیت‌هایی اشاره دارد که مردم اثرشان را در همین زندگی روزمره و مادی لمس می‌کنند، اما نمی‌دانند چگونه و از کجا پدید می‌آیند.
ماوراء یعنی همان پدیده‌هایی که در تجربه‌ی عمومیِ بشر حضور دارند، اما علل، سازوکار و منطق وقوعشان برای ذهن عموم انسان‌ها پوشیده مانده است. این پنهان‌بودنِ علت‌ها، آن‌ها را اسرارآمیز کرده و ذهن بشر را دائماً در یک آونگِ پرنوسان، میان «ترس» و «اشتیاق» نگه می‌دارد.
- وقتی در این کتاب می‌گوییم «امور ماورایی»، منظورمان رازهای پیچیده‌ی علمی یا مباحثِ سنگینِ عرفانِ نظری نیست؛ بلکه منظورمان دقیقاً قلمرو اعتقادات و تجربه‌های کفِ جامعه است. چیزهایی که تحت عنوان سحر، طلسم، اجنه، چشم‌زخم، تعبیر خواب، فال، رمل، جفر و امثال این‌ها شناخته می‌شوند. این‌ها موضوعاتی هستند که نه در کتابخانه‌های دربسته، بلکه در گفت‌وگوهای روزمره، در بازارها، در شبکه‌های مجازی و حتی در دورهمی‌ها مکرراً تکرار می‌شوند و ذهن مردم را درگیر می‌سازند. مردم از این واژه‌ها سخن می‌گویند چون اثر آن‌ها را—خواه حقیقی و خواه خیالی—در زندگی خود حس کرده‌اند، اما نمی‌دانند علتِ پنهانِ این آثار چیست و در مواجهه با آن‌ها باید چه تصمیمی بگیرند.
- بنابراین، ماوراء در اینجا نه به عنوان عالمی در کنار عالم ماده، بلکه به عنوان «بخش ناشناخته‌ی همین عالم محسوس» طرح می‌شود؛ بخشی از پازلِ واقعیت که مردم با آن روبه‌رو هستند ولی ابزارِ فهمش را ندارند.
گاهی منشأ این امور کاملاً «طبیعی» است و تنها به دلیل پیچیدگی، ناشناخته و جادویی جلوه می‌کند. گاهی نیز صرفاً «دروغ و خیال» است؛ ساخته‌ی ذهن بشر برای رسیدن به آرامشِ کاذب یا ابزاری برای فریب دادن دیگران. در هر دو صورت، مردمِ ناآگاه آن را جدی می‌گیرند و رفتار، اقتصاد و حتی ازدواج خود را بر پایه‌ی آن تنظیم می‌کنند. رسالتِ دین و آگاهی‌بخشی دقیقاً در همین نقطه آغاز می‌شود: روشن کردنِ مرزِ باریکِ میان «واقعیتِ ناشناخته» و «توهمِ ساختگی».
اقسام امور ماورائی
امور ماورائی به پدیده‌هایی گفته می‌شود که حقیقت آن‌ها برای انسان کاملاً روشن نیست، اما آثارشان در زندگی دیده می‌شود؛ مانند دعا، جن، سحر، چشم‌زخم و اثر ذکر. از نگاه دین، نه می‌توان همه این امور را انکار کرد و نه همه را پذیرفت. به همین دلیل، امور ماورائی به دو بخش اصلی تقسیم می‌شوند: امور واقعی و امور غیرواقعی.
امور ماورائی واقعی سه‌گونه‌اند و مرز آن را شریعت مشخص می‌کند:
اموری که دین به آن‌ها سفارش کرده است؛ مانند دعا، قرآن، حرز و توسل. این‌ها ابزار هدایت و تقویت ارتباط انسان با خدا هستند و ایمان را در مسیر توحید حفظ می‌کنند.
اموری مانند سحر، طلسم و احضار جن که دین از آن‌ها نهی کرده است. این کارها انسان را به انحراف و وابستگی به نیروهای باطل می‌کشاند؛ بنابراین شناخت و دوری از آن‌ها ضروری است.
پدیده‌هایی مانند چشم‌زخم، برخی خواب‌ها و حالات ناشناخته انسانی که دین نه آن‌ها را رد کرده و نه به انجامشان فرمان داده، بلکه برای مواجهه با آثارشان راهکار داده است؛ مانند پناه بردن به ذکر و خواندن معوذتین. این بخش میدان تعادل میان آگاهی، ایمان و توکل است.
برخی باورها هیچ پایه عقلی، تجربی یا دینی ندارند و تنها ساخته ترس، خیال یا سودجویی‌اند؛ مانند نسبت دادن هر مشکل به جن یا طلسم. خرافه ذهن انسان را از اعتماد به خدا دور و گرفتار ترس و توهم می‌کند.
