بخش دوم: مصادیق امور ماورائی الهی
پس از تبیین و تثبیت «مبانی معرفتی» در بخش پیشین — که درکِ توحید افعالی، شناختِ نظام اسباب و مسببات، و درونی‌سازیِ حسن ظن به خداوند را به‌عنوان زیربنای ورود به عالم غیب معرفی کرد — اکنون زمان آن فرا رسیده است که از ساحتِ نظر به میدانِ عمل قدم بگذاریم. عالم ماورائیِ الهی، تنها یک مفهوم انتزاعی و فلسفیِ دور از دسترس نیست که مؤمنان صرفاً در اندیشه خود با آن خلوت کنند؛ بلکه جریانی زنده، تپنده و کاملاً کاربردی است که از طریق مجاری و کانال‌های مشخصی در کالبد زندگی روزمره جریان می‌یابد.
خداوند حکیم، در کنار تشریع قوانین مادی، شبکه‌ای قدرتمند از «اسباب معنوی» را نیز تعبیه کرده است تا انسانِ خاکی در مواجهه با بن‌بست‌های عالم ماده، بی‌دفاع و دست‌بسته نماند. این مجاری ارتباطی، در منطق قرآن کریم با عنوان «وسیله» شناخته می‌شوند؛ چنان‌که خداوند متعال صراحتاً می‌فرماید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ» (المائدة: ۳۵) (ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا پروا کنید و برای تقرب به او وسیله‌ای بجویید).
این وسایل و مجاری — که طیف وسیعی از دعا، توسل، حرزها، صدقه، تبرک و بهره‌گیری از زمان‌ها و مکان‌های مقدس را در بر می‌گیرد — در واقع رشته‌های اتصالی (حبل‌الله) هستند که زمین را به آسمان گره می‌زنند. در این میان، «دعا» جایگاهی محوری دارد و به‌عنوان شاهرگ اصلیِ این ارتباطات شناخته می‌شود؛ تا جایی که رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) آن را برنده‌ترین ابزار مؤمن دانسته و می‌فرمایند: «الدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِنِ وَ عَمُودُ الدِّينِ وَ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ» (الكافي، ج ۲، ص ۴۶۸) (دعا، سلاح مؤمن، ستون دین و نور آسمان‌ها و زمین است).
در این بخش، قصد داریم به بررسی مصادیق و ابزارهای کاربردیِ این اتصالِ ماورائی بپردازیم و نشان دهیم که چگونه هر یک از این مجاری، با رعایت آداب و شروط معرفتیِ خود، می‌توانند دروازه‌ای برای ورود امدادهای غیبی به متن زندگی انسان باز کنند.
