رقعه الجیب امام رضا علیه السلام

توضیحات

خلاصه داستان

از یاسر، خادم مأمون روایت شده است که زمانی، حضرت رضا(علیه‌السلام) وارد قصر حمید بن قحطبه شد، لباس را از تن بیرون آورد و به حمید داد، حمید آن را برای شستن به کنیز خود داد؛ اندکی نگذشت که کنیز آمد و رقعه‌ای با او بود، رقعه را به حمید داد و گفت: در گریبان لباس ابوالحسن یافتم. حمید به حضرت گفت: فدای شما گردم این‌ جاریه دست نوشته‌ای در گریبان پیراهن شما یافته، چیست؟ فرمود: تعویذی [دعای پناه‌جویی] است که آن را از خود دور نمی‌کنم، حمید گفت: ممکن است ما را به آن مشرّف کنی؟ فرمود: این تعویذی است که هرکه در گریبان خود نگاه دارد بلا از او دفع می‌شود و برای او نگاهداری، از شیطان رجیم است. آنگاه تعویذ را بر حمید خواند.

 

متن عربی روایت

• قَالَ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ الصَّمَدِ أَخْبَرَنِي الشَّيْخُ جَدِّي قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَ أَنَا أَسْمَعُ فِي سَنَةِ تِسْعٍ وَ عِشْرِينَ وَ خَمْسِمِائَةٍ قَالَ أَخْبَرَنَا وَالِدِيَ الْفَقِيهُ أَبُو الْحَسَنِ قَالَ حَدَّثَنَا السَّيِّدُ أَبُو الْبَرَكَاتِ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ الْحَسَنِيُّ قِرَاءَةً عَلَيْهِ فِي سَنَةِ أَرْبَعَ عَشْرَةَ وَ أَرْبَعِمِائَةٍ قَالَ حَدَّثَنَا الشَّيْخُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَى بْنِ مُتَوَكِّلٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ يَاسِرٍ الْخَادِمِ قَالَ: لَمَّا نَزَلَ أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ مُوسَى الرِّضَا ع قَصْرَ حُمَيْدِ بْنِ قَحْطَبَةَ نَزَعَ ثِيَابَهُ وَ نَاوَلَهَا حُمَيْداً فَاحْتَمَلَهَا وَ نَاوَلَهَا جَارِيَةً لَهُ لِتَغْسِلَهَا فَمَا لَبِثَتْ أَنْ جَاءَتْ وَ مَعَهَا رُقْعَةٌ فَنَاوَلَتْهَا حُمَيْداً وَ قَالَتْ وَجَدْتُهَا فِي جَيْبِ أَبِي الْحَسَنِ ع فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ الْجَارِيَةَ وَجَدَتْ رُقْعَةً فِي جَيْبِ قَمِيصِكَ فَهَا [فَمَا] هِيَ قَالَ يَا حُمَيْدُ هَذِهِ عُوذَةٌ لَا نُفَارِقُهَا فَقُلْتُ لَوْ شَرَّفْتَنِي بِهَا فَقَالَ هَذِهِ عُوذَةٌ مَنْ أَمْسَكَهَا فِي جَيْبِهِ كَانَ الْبَلَاءُ مَدْفُوعاً عَنْهُ وَ كَانَتْ لَهُ حِرْزاً مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ ثُمَّ أَمْلَى عَلَى الْحُمَيْدِ الْعُوذَة ( مهج الدعوات صفحه 33)

ترجمه روایت

علىّ بن عبد الصمد گفته است كه مرا شيخ جدّم خبر داد در حالى كه خوانده شده بود بر او و من شنيدم در سنه پانصد و بيست و نه هجرى كه گفت جدّم خبر داده است به من والدم فقيه ابو الحسن كه گفت حديث نمود مرا سيّد ابو البركات علىّ بن الحسين الحسنى كه خوانده شده بود بر او در سنه چهار صد و بيست و چهار، گفت كه حديث نمود به ما شيخ ابو جعفر محمّد بن علىّ بن الحسين، از محمّد بن موسى بن متوكّل گفت كه: روايت نموده به ما علىّ بن ابراهيم بن هاشم، از پدر خود و او از ياسر خادم كه گفت: چون حضرت ابو الحسن علىّ بن موسى الرضا عليه السّلام به قصر حميد بن قحطبه فرود آمدند، جامه خود را بيرون آوردند و آن را به حميد دادند.

• پس حميد آن را گرفته و به كنيزك خود داد تا آن را بشويد. پس اندك زمانى نگذشت كه كنيزك آمد و در حالى كه رقعه‏اى در دست داشت كه آن را به حميد داد و گفت اين را در جيب حضرت ابى الحسن عليه السّلام يافتم. حميد گويد: پس به آن حضرت عرض كردم فداى شما گردم به درستى كه كنيزك در جيب جامه شما رقعه‏اى يافته است، آن چيست؟

حضرت فرمودند: اى حميد اين رقعه عوذه‏اى است كه آن را از خود جدا نمى‏سازم. حميد گويد: عرض كردم چنانچه مرا به تعليم آن عوذه مشرّف سازيد هر آينه كمال لطف و شفقت شما خواهد بود. پس آن حضرت فرمودند:

پس از آن اين عوذه را بر حميد خواندند و او آن را حفظ نمود.

 

خواص حرز رقعه الجیب

• دوری از بلا
• محافظت در مقابل شیطان

حکایت عجیب حرز رقعه الجیب امام رضا( علیه‌السلام)

برای این حرز حکایت عجیبی است که آن را ابوالصّلت هروی [چنین] روایت کرده:

مولایم علی بن موسی‌الرضا(علیه‌السلام) روزی در منزلش نشسته بود، فرستاده مأمون بر او وارد شد و گفت: امیر تو را می‌طلبد. امام برخاست و به من گفت: مأمون در این وقت مرا نمی‌طلبد مگر برای کاری سخت و به خدا نمی‌تواند به من آسیبی برساند، به خاطر این کلمات که از جدّم رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) به من رسیده. ابوالصّلت گفت: همراه امام نزد مأمون رفتم، چون نظر حضرت به مأمون افتاد، این حرز را تا آخر خواند.

وقتی که حضرت برابر مأمون قرار گرفت، مأمون به‌جانب آن بزرگوار نگریست و گفت: ای ابوالحسن، دستور داده‌ام صد هزار درهم به حضرتت بدهند و هر حاجتی داری بنویس.

چون امام برگشت، مأمون نظر در قفای امام کرد و گفت: اراده کردم من و اراده کرده است خداوند و آنچه خداوند اراده کرده بهتر است.

( کنایه از اینکه می خواستم او را بکشم ولی خدا نخواست).

 

مهج الدعوات و منهج العبادات، ص: 67

 

متن حرز رقعه الجیب

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏

بِسْمِ اللَّهِ‏ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْكَ إِنْ كُنْتَ تَقِيًّا أَوْ غَيْرَ تَقِيٍّ أَخَذْتُ بِاللَّهِ السَّمِيعِ الْبَصِيرِ عَلَى سَمْعِكَ‏ وَ بَصَرِكَ لَا سُلْطَانَ لَكَ عَلَيَّ وَ لَا عَلَى سَمْعِي وَ لَا عَلَى بَصَرِي وَ لَا عَلَى شَعْرِي وَ لَا عَلَى بَشَرِي وَ لَا عَلَى لَحْمِي وَ لَا عَلَى دَمِي وَ لَا عَلَى مُخِّي وَ لَا عَلَى عَصَبِي وَ لَا عَلَى عِظَامِي وَ لَا عَلَى مَالِي وَ لَا عَلَى مَا رَزَقَنِي رَبِّي سَتَرْتُ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ بِسِتْرِ النُّبُوَّةِ الَّذِي اسْتَتَرَ أَنْبِيَاءُ اللَّهِ بِهِ مِنْ سَطَوَاتِ الْجَبَابِرَةِ وَ الْفَرَاعِنَةِ جَبْرَئِيلُ عَنْ يَمِينِي وَ مِيكَائِيلُ عَنْ يَسَارِي وَ إِسْرَافِيلُ عَنْ وَرَائِي وَ مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَمَامِي وَ اللَّهُ مُطَّلِعٌ عَلَيَّ يَمْنَعُكَ مِنِّي وَ يَمْنَعُ الشَّيْطَانَ مِنِّي اللَّهُمَّ لَا يَغْلِبُ جَهْلُهُ أَنَاتَكَ أَنْ يَسْتَفِزَّنِي وَ يَسْتَخِفَّنِي اللَّهُمَّ إِلَيْكَ الْتَجَأْتُ اللَّهُمَّ إِلَيْكَ الْتَجَأْتُ اللَّهُمَّ إِلَيْكَ الْتَجَأْتُ.

(مهج الدعوات و منهج العبادات، ص: 34)

 

ترجمه حرز

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی‌اش همیشگی است،

به نام خدا، من از تو به خدای رحمن پناه می‌برم اگر پرهیزگار باشی، یا غیر پرهیزگار، بستم به خداوند شنوای بینا، گوش و دیده‌ات را، تو را تسلّطی بر من نیست و نه بر گوشم و نه بر چشمم و نه بر مویم و نه بر پوستم و نه بر گوشتم و نه بر خونم و نه بر مُخم و نه بر عصبم و نه بر استخوانم و نه بر دارایی‌ام و نه بر آنچه پروردگارم نصیبم نموده، پوشاندم بین خود و بین تو را به پوشش نبوّت که پیامبران خود را به آن پوشاندند، از حملات گردنکشان و فرعون‌ها، جبرئیل از جانب راستم و میکائیل از چپم و اسرافیل از پشت سرم و محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) از پیش رویم، خدا آگاه بر من است، تو را از من باز می‌دارد، شیطان را از من باز می‌دارد، خدایا نادانی‌اش بر بردباری‌ات غلبه نمی‌کند تا آرامشم را برهم زند و سبکم شمارد، خدایا پناهنده به تو شدم، خدایا پناهنده به تو شدم، خدایا پناهنده به تو شدم.

( مهج الدعوات و منهج العبادات، ص: 66)

آداب و شرایط پیشنهادی

• وضو داشتن و رو به قبله بودن در موقع نگارش دعا
• نوشتن صحیح و درست متن دعا
• داشتن اخلاص در نیت فرد همراه کننده
• لزوم همراه نمودن متن نوشته شده دعا
• احترام قلبی و داشتن اعتقاد نسبت به تاثیرات آن
• رعایت تقوای الهی و همسو شدن با دعا
• داشتن طهارت شخصِ همراه کننده در مواقع همراهی دعا
• رضایت و تسلیم قلبی نسبت به خواست الهی در تاثیرگذاری آن